22-08-2005 : We
hebben een groot stockcarvriend verloren. Piet Keijzer 07-06-1955 | 21-08-2005  |
|
(Bronvermelding:
www.racewayvenray.com, met dank aan
Karel van Bakel)
Hier hadden ze naar uitgekeken, samen zij aan zij in de Worldcupfinale van de Stockcar F1. Vader en zoon, Piet en Geert Jan Keijzer. Wat was hij blij dat hij daar stond, eindelijk weer eens een goede uitgangspositie. En wat was hij trots op zijn Geert Jan. Er zat misschien een podiumplaats in voor een van hen. Maar het mocht niet zo zijn… Na een herstart ging het gehele veld weer op weg. Al vrij snel kreeg Piet een lekke band en zette zijn wagen aan de kant. Hij stak zijn duim omhoog dat alles oké was, en reed langs de vangrail naar een veilige plek. Wat hem heeft bewogen weet niemand, maar plotseling stak Piet de baan over naar het binnenterrein. Eén van zijn collega’s de Engelsman Neachell, reed op dat moment met volle snelheid op de bocht af en kon Piet niet meer ontwijken. Hij draaide hard in de rondte en kwam tot stilstand op de zandwal. Direct werd de ernst van de klap ingezien en de wedstrijd stilgelegd zodat de hulpdiensten hun werk konden doen. Lang hebben ze geprobeerd om het leven van Piet te redden maar de verwondingen die hij opgelopen had waren te zwaar.
We verliezen in Piet een machtig sportman. Nog maar kort geleden werd hij gehuldigd voor zijn al meer dan dertig jaar durende racecarričre en vanwege het feit dat hij Abraham had gezien. In die dertig jaar hebben we met zijn allen kunnen genieten van zijn optreden, zo mogen we het rijden van Piet wel noemen. Niet alleen bij de Stockcar F1, maar wat waren het mooie tijden met hem in de rodeoklasse. Eerst lekker rammen met die ’oude bakken’, samen met Willem van der Ende op het Gannitacircuit in Gendt. Later op de lange baan in Baarlo, samen met de Engelsman Mark Gendt. Velen hebben gereden met Piet in de Stockcar F1, waaronder bekende namen uit Nederland als Rien Rutjens, Friedhelm Welters en uit Engeland John Lund. Piet heeft in zijn racecarričre veel gewonnen maar ’n wereldbeker ontbrak nog bij “die lange” in de prijzenkast. Piet, die met zijn Toos, Geert Jan, en monteurs bezeten was van de speedway. Het aantal wedstrijden dat Piet gemist heeft is vast op een hand te tellen. Altijd waren ze erbij, goed of slecht weer, het maakte niet uit. Altijd was er vooral gezelligheid bij hen aan de bus. We hebben nog maar weinig coureurs meegemaakt die na dertig jaar nog altijd blij zijn met een beker. Dat sierde hem, de eenvoud. Altijd zichzelf wegcijferen, niet alleen hij had gewonnen ook zijn monteurs.
Vele malen hebben wij hem aan de microfoon gehad en steevast ’vergat’
hij bij het opnoemen van zijn sponsors zijn eigen bedrijf te noemen.
Wat hij nooit vergat was: ” En vooral de jongens natuurlijk, die doen
er de hele week veul vur”. Op zijn Helmonds natuurlijk. Voor iedereen
stond hij klaar, voor de Roparun liep hij voorop. Voor ‘n erg ziek
kind organiseerde hij een jaar terug nog de dag van zijn leven.
Iedereen kon bij hem aankloppen, hij zei nooit nee. Maar dat is
allemaal voorbij.
Piet heeft zondag zijn laatste race gereden. Gestorven in het harnas.
We kunnen het zelf nog maar nauwelijks geloven dat Piet er niet meer
is. We hebben een pracht mens, een fantastische coureur en een grote
vriend verloren in hem. |
